ALGEMENE
INFORMATIE OVER KONAKLI,
TURKIJE
EN DE TURKEN
Konaklı
bevindt zich op ongeveer 12 km ten westen
van Alanya,
en strekt zich uit tot aan de zee.
Konaklı
is ongeveer 1450 hectare groot en het strand
is ongeveer 8500 meter lang.
Het centrum van
Konaklı is almaar groeiende, er komen steeds
meer winkels bij.
Er is een EHBO-post welke 24 uur per dag
geopend is en alle benodigde handelingen kan
verrichten.
Op woensdag is er markt in
Konaklı. Niet alleen het centrum van Konaklı
breidt zich uit, ook het
aantal hotels
vertoont een stijgende lijn. Daarnaast wordt
veel aandacht besteed aan de
ontspanningsmogelijkheden en de hoeveelheid
groen in het gebied.
Konaklı ligt aan de
hoofdweg van Antalya naar Alanya, de
D400.
|
Vanaf Amsterdam naar Antalya |
 |
± 3,5 uur |
|
Vanaf vliegveld Antalya naar Konakli |
 |
135 km / ± 1,5
uur |
|
Vanaf Alanya naar Konakli |
 |
12 km |
Luchthaven
Antalya : Parkeren
Een
parkeerplaats voor auto's en een voor bussen
zijn op een gunstige plaats te vinden,
gelegen voor het terminalgebouw. De
parkeerplaatsen voldoen aan de nieuwste
veiligheidsstandaards
en zijn omgeven door een attractieve
botanische tuin.
Prijzen
(24.10.2006) : voor een personenauto 18,5 YTL
per dag (12-24 uur).
(1 uur) =
5,5 YTL
(1-3 uur) = 7,5 YTL
(3-6 uur) = 11 YTL
(6-12 uur) = 13,5 YTL
Alternatief
voor het parkeren: Park-and-Fly-Antalya;
voordelig (lang) parkeren voor weinig geld.
Klik op het logo om naar de website te gaan
!!
Konakli in
foto's.
Om een indruk van Konakli te krijgen
klik
hier.
Turkse
gewoontes:
De omgang:
Merhaba (hallo,dag)
is een begroetingsvorm waarmee je zowel
vrienden aanspreekt als mensen die je voor
het eerst ontmoet.
Güle güle is het antwoord bij het afscheid nemen gezegd
door degene die achterblijft. U kunt dit
vergelijken met onze uitdrukking "vaar-wel".
Affedersiniz betekent neemt u mij niet kwalijk.
Beyefendi is een beleefde aanspreektitel voor een heer.
De Turken
gebruiken bij de begroeting vaak de voornaam
van een persoon, gevolgd door de
aanspreektitel hanım (mevrouw) voor vrouwen
en bey (mijnheer) voor mannen. Kent u de
naam van de persoon niet, dan verlengt u
hanım en bey met -efendi, dus hanımefendi (mevrouw)
of beyefendi (meneer).
De
aanspreektitel efendim betekent zowel "mijnheer",
"mijne heren" als "mevrouw", "dames". In de
dagelijkse omgang wordt het ook gebruikt
voor "Pardon?", "Wablieft?", "Hoe zegt u?"
wanneer men iets niet verstaan heeft. Ook
wordt het gebruikt bij het opnemen van de
telefoon in de betekenis van "hallo, zegt u
het maar".
Buyrun (alstublieft)
wil letterlijk zeggen "beveelt u".
Afhankelijk van de context, kan het
betekenen: "komt u binnen", "komt u
alstublieft dichterbij", "gaat u alstublieft
zitten", "alstublieft ga uw gang".
Tamam (akkoord,
oké, in orde) komt heel veel voor in de
spreektaal en wordt soms gebruikt ın plaats
van evet (ja) en peki (goed, in orde). Het
tegengestelde van evet (ja) is hayır (neen).
In de omgangstaal kunt u ook yok horen voor
"neen", maar dit gebruik voor als onbeleeft
beschouwd. In de correcte taal heeft yok de
betekenis "er is niet".
Güzel betekent
niet alleen "mooi" maar ook "goed".
Kalkmak (vertrekken
/ opstaan). Als u bij een bezoek aan
vrienden op een beleefde manier wil kenbaar
maken dat u wil vertrekken, zegt u "yavaş
yavaş kalkalım" (laten we langzaamaan
opstappen, het wordt stilaan tijd om te
vertrekken).
Hoş geldiniz (welkom)
betekent letterlijk "u bent aangenaam
gekomen". Het antwoord van de gast op deze
begroetingsformule luidt: Hoş bulduk (letterlijk:
we hebben u aangenaam aangetroffen).
Dedikodu (roddel,
praatje) is net als bij ons een geliefde
bezigheid voor Turkse huisvrouwen.
Günaydın (goedemorgen)
bestaat uit gün (dag) en aydın (verlicht).
Geçmiş olsun betekent letterlijk "dat het voorbij moge
zijn". De uitdrukking komt veel voor in het
Turks; een zieke wens je er beterschap mee
en je gebruikt het ook voor iemand die een
ongeval of een examen achter de rug heeft.
Sağolun (bedankt,
dank u) wordt gebruikt als synoniem van
teşekkür ederim (ik dank u). In de grote
steden kunt u ook het Franse mersi horen.
Canım,
letterlijk "mijn ziel", is een veel
gebruikte koosnaam (betekenis: mijn liefste)
voor mannen en vrouwen, zelfs als men elkaar
niet kent!
Kusura bakma (neem
me niet kwalijk, het spijt me) is een
courante uitdrukking in Turkije.
Hoşça kal of
hoşça kalınız (tot ziens) is een veel
gebruikte afscheidszin, die letterlijk "blijf
goed" betekent.
Maşallah is Arabisch en betekent "Wat God wil, gebeurt".
Turken gebruiken deze zin om er de nazar (het
boze oog) mee af te wenden, wanneer ze iets
positiefs zeggen of denken over een kind,
een persoon, een nieuwe wagen, een nieuw
huis... enz. Ze geloven sterk dat nazar het
kind zal laten ziek worden, het huis zal
afbranden...enz. als iemand deze zin vergeet
uit te spreken.
Çoluk çocuk
var mı? (zijn er kinderen, is er een gezin?)
is een veel gebruikte uitdrukking. De vraag
wordt veelal aan vrouwen gesteld, nog vóór
geïnformeerd wordt of ze getrouwd zijn. Geen
kinderen hebben is in Turkije, althans bij
diepgelovige gezinnen, nog altijd een
schande.
Görüşmek üzere
(tot ziens!) is een veel gebruikte
afscheidszin in het Turks en betekent
letterlijk "om elkaar te zien".
İyilik, sağlık
betekent letterlijk "goedheid, gezondheid";
Op de vraag Ne var ne yok? (Hoe gaat het?)
of Ne haber? (Wat voor nieuws?) kan het als
antwoord gegeven worden en betekent het
"dank u, goed (alles in orde)".
Oldu hoort men
heel vaak in Turkije en betekent "oké,
akkoord, komt voor mekaar, alles in orde".
Aman is een
veelvoorkomend tussenwerpsel dat verbazing
of zelfs vertwijfeling uitdrukt. Het wordt
vaak ook herhaald: Aman, aman.
Tanrı is het
Turkse woord voor "God", Allah het Arabische
woord. Aman tanrım betekent "Oh, mijn god".
Vah, vah (ach)
is een uitroep waarmee men iets ergs
betreurt, evenals Eyvah (Ojee)!
Çok şükür (letterlijk:
"veel dank") betekent "God zij dank". Şükür
komt van het Arabisch en zit ook in het
woord teşekkür.
Allahaısmarladık betekent letterlijk "we
hebben (u) toevertrouwd aan God": Allah'a
ısmarladık. Dit kan worden vergeleken met
ons "adieu" (à Dieu).
Şey
(ding) wordt vaak gebruikt als stopwoord en
kan in het Nederlands worden vertaald met "dinges".
Het is niet erg elegant, maar wel praktisch
als men niet meteen op het juiste woord komt.
Başkan
betekent "hoofd, voorzitter": Belediye
Başkanı (burgemeester), Cumhurbaşkanı (president
van de republiek). Verwar "başkan" niet met
"bakan", hetgeen "minister" betekent:
Dişişleri Bakanı (minister van buitenlandse
zaken), başbakan (eerste minister, premier).
Güle güle
kullan ("gebruik het al lachend"; deze
uitdrukking hoor je vaak uit de mond van een
handelaar bij wie men iets gekocht heeft.
Bij kledingstukken zal hij zeggen "güle güle
giyin". Wanneer u een nieuwe woning betrekt,
zal men zeggen "güle güle oturun".
Boş ver!
(Laat maar!), letterlijk "geef leeg" is een
veel voorkomende uitdrukking. Ze wordt
gebruikt in de betekenis van "Het is niet
erg" of "Laat maar zitten".
Tebriklerim
(letterlijk "mijn felicitaties") kan
vertaald worden met "Gefeliciteerd".
Plaatsen/gebieden/gebouwen:
Taksim ligt in
het centrum van het moderne Istanbul, ten
noorden van de Gouden Hoorn. Hier bevinden
zich tal van hotels, vliegtuig- en
busmaatschappijen en een aantal consulaten.
Boğaz is de befaamde zee-engte, de Bosporus, die de
continenten Azië en Europa scheidt en die de
Zwarte Zee verbindt met de Zee van Marmara.
De stad Istanbul strekt zich over een lengte
van meer dan 20 km uit over de twee oevers.
In deze vaargeul zie je allerlei schepen
voorbij varen, van reusachtige vrachtschepen
tot piepkleine vissersbootjes. Het is een
van de mooiste gezichten van Istanbul.
Beşiktaş is een drukke wijk in Istanbul aan de Europese
oever. De markt in Beşiktaş is bekend om
zijn viswinkels, slagerijen en restaurants. İets meer ten noorden ligt Emirgan,
een prachtig park met tulpenperken. In het
begin van de 18de eeuw was het Ottomaanse
rijk zozeer in de ban van deze bloem, dat de
periode bekend staat als het "Tulpentijdperk"
(Lale Devri).
Sarıyer is een
vissersdorpje aan de Zwarte Zee, bekend om
zijn visrestaurants.
De Kapalı
Çarşı (Grote Bazaar) in Istanbul is, zoals
de naam al zegt, een overdekte markt met
ontelbare steegjes en kleine winkeltjes met
lederwaren, juwelen, tapijten, stoffen, enz.
In de Ottomaanse periode was de Kapalı Çarşı
het grootste handelscentrum van de stad, nu
is het vooral een belangrijke toeristische
trekpleister.
Galatasaray is een van de oudste lycea in Istanbul, in 1868
gebouwd door de Fransen; thans is het Frans-Turks.
Het ligt in Beyoğlu, ooit dé Europese wijk
van de stad. Tot de eerste helft van de
20ste eeuw gingen enkele latere beroemdheden
naar dit lyceum.
Bakırköy is een voorstad van Istanbul aan de westelijke
kust van de Zee van Marmara. Bekek, een van
de oudere voorsteden langs de Bosporus op de
Europese oever, is nu een welvarend
havenstadje geworden.
Arnavutköy,
het "dorp van de Albanezen" (Arnavut:
Albanees) is een oude wijk op de
Europese oever van Istanbul, in de buurt van
de twee bruggen die de Bosporus overspannen.
Nu is de wijk uitgegroeid tot een van de
voorsteden van Istanbul. Het is een van de
zeldzame plaatsen langs de Bosporus die hun
karakter hebben behouden in de loop der
jaren. Er staan nog veel oude huizen van
hout. Nu loopt er een weg tussen de beroemde
visrestaurants en de Bosporus.
In het zuiden
van Turkije kan men in de zomer met kleine
zeilboten een "Blauwe Reis", Mavi Yolculuk, maken langs de kuststreken van de Egëïsche
en de Middellandse Zee; voor de toerist een
ontdekkingstocht langs prachtige wilde
kreken en inhammen met vaak antieke
vindplaatsen. Een van deze plaatsen is Side,
en Side ligt ten oosten van Antalya. Side is
een klein stadje, gebouwd op de ruïnes van
een antieke stad, met een mooi theater.
Köprülü Kanyon en Selge liggen in het
Taurusgebergte en zijn geliefde plaatsen
voor uitstapjes.
Cihangir is een levendige wijk van Istanbul op de
Europese oever. De wijk biedt een prachtig
uitzicht op de Bosporus, Üsküdar, de Zee van
Marmara en het Topkapı-paleis van de sultan.
Cağaloğlu is
de wijk van de drukkerijen en de
krantenuitgevers. De hamam van Cağaloğlu is
een van de mooiste van Istanbul; er is een
gedeelte voor de mannen en een apart - zij
het minder weelderig - gedeelte voor de
vrouwen.
Adalar (eilanden)
is de aanduiding voor de Prinseneilanden,
die zich in de Zee van Marmara bevinden en
die zichtbaar zijn vanuit Istanbul. De naam
komt van de vele Byzantijnse prinsen die er
hun verblijf hadden. In de Ottomaanse tijd
heetten ze Kızıl Adalar, de Rode Eilanden,
wegens de roodachtige aarde die men er vindt.
Er zijn negen eilanden en de belangrijkste
zijn Kınalı, Burgaz, Heybeli en Büyükada,
het Grote Eiland. Er bevinden zich talrijke
zomerresidenties. Voor de bewoners van
Istanbul zijn de eilanden een geliefkoosde
plek, waar ze op adem kunnen komen, ver weg
van het lawaai en de vervuiling van de stad.
Er staan prachtige oude huizen van hout. Er
zijn geen auto's toegelaten, enkel
paardenkoetsen.
Büyükada is het grootste en meest bezochte van de
Prinseneilanden. Er bevinden zich prachtige
houten huizen te midden van mooie tuinen.
Zoals op de andere eilanden, zijn er op de
toppen tal van kloosters die dateren uit de
Byzantijnse periode. In een niet zo ver
verleden werd dit eiland nog bewoond door de
Grieken.
Eminönü is een
wijk van het oude Istanbul langs de Gouden
Hoorn. Van hieruit vertrekken de boten naar
de voorsteden langs de Bosporus en ook naar
de voorsteden op de Aziatische oever.
Vandaar de voortdurende stroom van mensen
die pendelen tussen bussen, taxi's en boten,
vooral tijdens de ochtend- en avondspits.
Ontelbare handelaren die hun waren
aanprijzen, maken het plaatje compleet.
Achter Eminönü ligt de wijk Sirkeci; van
daar vertrekken de boten naar de eilanden en
de ferryboten naar verdere bestemmingen,
zoals Izmir.
Açık Hava
Tiyatrosu (openlucht theater), Devlet
Tiyatrosu (staatstheater) en het nieuwe en
moderne Atatürk Kültür Merkezi zijn
belangrijke nationale theaters in Istanbul.
Het laatste bevindt zich op het plein van
Taksim. Hier vinden in de maanden juni en
juli in het raam van het Internationaal
Festival van Istanbul tal van culturele
manifestaties plaats.
Mısır
Çarşısı (Egyptische bazaar). Deze
overdekte markt, waar men vooral kruiden en
planten vindt, werd vroeger vooral door
koopwaar uit Egypte bevoorraad. De ingang
van deze markt bevindt zich in Eminönü,
tegenover de Galatabrug.
In de buurt
van Trabzon ligt in de bergen het
klooster van Sumela, met prachtige
muurschilderingen. "Het oosten" is voor de
Turken de streek tussen Sivas in het westen
en de Iraanse grens in het oosten, tussen de
Kaukasus in het noorden en het Van-meer in
het zuiden.
Bağdat
Caddesi is een prachtige laan in de
wijken langs de Zee van Marmara aan de
Aziatische oever van Istanbul. Ze is
bezaaid met zomerresidenties, grote tuinen
en chique handelszaken.
İstiklal
Caddesi (Onafhankelijkheidslaan) is de
belangrijkste laan van Beyoğlu. Ze begint
bij de Tünel, passeert voorbij het
Galatasaray Lisesi en mondt uit op het
Taksim-plein. Men heeft geprobeerd deze "Champs
Elyssées van Istanbul" haar vroegere luister
en pracht terug te geven door ze
verkeersvrij te maken en er opnieuw een
antieke tram te laten rijden.
Tünel
is de kabelbaan en de bijbehorende tunnel
die op het einde van de 19de eeuw werd
gebouwd door de Fransen; ze loopt tussen
Karaköy en de heuvel van Galata.
Çiçek
Pasajı (Bloemenpassage) is een met glas
overdekte passage; er zijn tavernes en
bistro's waar men naast meze, ook vis kan
eten afkomstig van de nabij gelegen Balık
Pazarı (Vismarkt). Het is een voor
Istanbul zeer typische plaats, woelig en
druk. De Vismarkt is een van de meest
gerenommeerde van Istanbul.
Nişantaşı
is een rijke buurt aan de Europese oever; de
naam betekent "merksteen" en komt van een
hoge grenssteen op het kruispunt van twee
grote lanen. Het is één van de stenen die
vroeger bij wedstrijden boogschieten werden
gebruikt als teken om aan te duiden waar de
verste pijl was neergekomen. Dit gebruik was
bij de Ottomaanse prinsen een manier om de
winnaar te huldigen. Niet ver van Nişantaşı
ligt een andere wijk, Okmeydanı (pijlterrein),
waar met de boog werd geschoten.
De Bosporus
scheidt Europa van Azië en is één van de
grootste bezienswaardigheden van Istanbul.
Elk bezoek aan de stad bevat een obligate
rondvaart op deze zee-engte die de Zwarte
Zee met de Zee van Marmara verbindt. Men kan
langs de oevers de paleizen en yalı's
bewonderen, alsook de dorpjes met de
visrestaurants. Een vaart op de Bosporus
eindigt meestal in de dorpen Rumeli kavağı
en Anadolu kavağı, die zoals de namen het al
zeggen respectievelijk in Europa en in Azië
liggen aan de poorten van de Zwarte Zee.
Vanaf de 18de
eeuw stelde het Ottomaanse Rijk zich open
voor westerse invloeden. Toen de sultans het
Topkapı-paleis ouderwets en
oncomfortabel begonnen te vinden, gingen ze
in de 19de eeuw in het nieuwe Paleis van
Dolmabahçe wonen. Dit verblijf is
Europees ingericht en bevat een mengeling
van stijlen met een uitgesproken smaak voor
luister en rijke decors.
De
Bosporusbrug is de eerste hangbrug (asma
köprüsü) die in 1973 over de Bosporus werd
gebouwd. Sinds 1988 is er een tweede brug,
genoemd naar Mehmet Fatih (de Veroveraar):
Fatih Köprüsü. Mehmet Fatih heeft de Burcht
van Roemelië (= de benaming van het Europese
gedeelte van het Ottomaanse Rijk) gebouwd,
om de aanval op Constantinopel in 1453 voor
te bereiden. De Burcht van Anatolië, Anadolu
Hisarı, werd door zijn vader Beyazıt gebouwd.
In het hart
van Anatolië, ten zuidoosten van Ankara,
ligt Cappadocië, een rotsachtige
streek die ontstaan is door de uitbarsting
van de naburige vulkaan Erciyeş. Door de
erosie zijn er diepe kloven ontstaan en
bizarre rotsen, peri bacaları (feeënschoorstenen)
genoemd. In de zachte tufsteen hebben zich
door de eeuwen heen holbewoners gevestigd.
In de Byzantijnse tijd hebben monniken er
kloosters en kerken in uitgehouwen, die ze
versierd hebben met muurschilderingen. Het
is een fascinerende streek, door het
prachtige landschap en de hartelijke
mentaliteit van de plaatselijke bevolking.
Gebruiken:
Naast de bus
en de taxi kent Turkije de dolmuş, een
origineel en praktisch collectief
vervoermiddel. Deze minibus biedt plaats aan
6 tot 8 passagiers en vertrekt niet
vooraleer hij vol is. De dolmuş is dus een
soort taxilijn met vaste tarieven en een
eigen route, hoewel er geen vaste haltes
zijn. Men kan na een simpele wenk in- of
uitstappen waar men wil.
Fıkra (anekdote,
mop) en hikaye (sprookje, verhaaltje).
Volgens de legende was Nasreddin Hoca de
imam van een Anatolisch dorpje. In heel
Turkije zijn verhalen over hem bekend en is
hij een geliefd figuur. Deze verhalen liggen
aan de basis van heel wat uitdrukkingen en
spreekwoorden in Turkije.
Een hoca (meester)
is een imam of een leraar.
Kapıcı (portier,
concierge). De kapıcı in Turkije brengt de
post en knapt klussen op aan het huis.
Çocuk (kind)
wordt ook gebruikt om kelners, dienstboden
en leerjongens mee aan te duiden: het heeft
ook de zeer familiaire betekenis van "vrienden".
Een hamam (stoombad)
vind je zelfs in het kleinste Turkse dorpje.
Het is een badhuis dat bezocht wordt door
Turken die thuis geen badkamer hebben. Naast
zijn hygiënische functie is de hamam een
belangrijke sociale ontmoetingsplaats.Vrouwen
zijn er, anders dan in theehuizen en cafés,
wel toegelaten, maar op aparte tijdstippen
of in gescheiden ruimtes. Het personeel van de
hamam zeept de gasten in, wast en masseert
hen volgens de regels van de kunst. Daarna
genieten de gasten van een welkome rustpauze
en drinken koffie of thee. Er bestaat een
gespecialiseerde woordenschat over de delen
van de hamam en de gebruiksvoorwerpen. Soms
brengt men zijn eigen spullen mee, zoals de
peştemal, een dunnen lendendoek; de tas,
vroeger in koper, nu steeds vaker in plastic,
is een schaal om het lichaam mee te begieten;
daarna wordt het lichaam gewreven met een
kese, een ruw washandje van geitenhaar, om
de dode cellen en onzuiverheden van de huid
te verwijderen. De massage bij de mannen is
hard, maar voor de vrouwen is ze zachter en
gebeurt ze op een ingezeept lichaam. De
waszaal is groot en rond met nissen eromheen,
waar zich marmeren bekkens (kurna) bevinden
die voortdurend vollopen met warm water. Men
zit naast het bekken en maakt het lichaam
nat met de tas. De reiniging met de kese,
vervolgens met zeep, en de massage achteraf,
gebeuren op een grote marmeren verhoging dat
onderaan verwarmd wordt en zich in het
midden van de hamam bevindt: göbek taşı (navelsteen).
De hamam bezoekt men gewoonlijk voor men
naar een plechtigheid gaat. De hamam speelt
een belangrijke rol in het sociale leven in
dorpen en volksbuurten. Moeders kiezen er
een mooie, jonge dochter als
huwelijkspartner voor hun zoon en kunnen er
ideeen opdoen van de maagdelijkheid van hun
toekomstige schoondochter. Op de vooravond
van het huwelijk, elk apart in hun gedeelte,
worden de verloofden gewassen en opgemaakt,
omringd door hun ouders en hun vrienden van
hetzelfde geslacht. Daarna wordt het nakende
huwelijk uitbundig gevierd.
In Turkije
zijn er twee soorten restaurants (lokanta):
die waar men snel iets eet, en die waar men
langer blijft, verschillende kleine
gerechten (meze) eet bij een fles wijn of
rakı. In de meeste restaurants kan de klant
de gerechten kiezen uit een toonkast. Een
duurdere en Westers ingerichte lokanta noemt
men restoran.
Een datum
(tarih) in het begin van een brief wordt als
volgt geschreven: 2 Aralık 2006 (Cumartesi)
"(zaterdag) 2 december 2006". Indien de
datum in een tekst staat, moet aan de dag
günü worden toegevoegd: cumartesi günü.
Hoewel Turkije voor 99 procent moslim is, is
toch zondag en niet vrijdag de rustdag. Het
was Atatürk die de gregoriaanse kalender
invoerde in zijn land. Het nieuwe jaar
begint dus op 1 januari. In het Ottomaanse
tijdperk begon het jaar in de lente (21
maart). Ook nu nog gebruikt men de
islamitische kalender om het tijdstip van de
vastenmaand en de religieuze feesten te
bepalen. De islamitische maanden tellen 29
of 30 dagen en het jaar 354 dagen. De
islamitische jaartelling begint in 622 met
het vertrek van de profeet Mohammed naar
Medina.
Sayın van het
werkwoord saymak (tellen, respecteren)
betekent "geacht". Dit woord wordt niet
alleen gebruikt als aanspreektitel in
gesprekken of een toespraak, maar ook in de
briefwisseling: op de omslag schrijft men bv.
Sayın (afgekort Sn.) Mehmet Akbaş en in het
begin van de brief Sayın Mehmet Bey.
İade nedeni
(Reden van teruggave). Dit vindt men soms op
de achterkant van enveloppen van officiele
instanties. Hier kan men een reden
aankruisen waarom de post "verkeerd" bezorgd
werd. Enkele keuzes:
Kabul
edilmemiştir - Wordt niet geaccepteerd
Tanınmıyor -
Geadresseerde onbekend
Adres yetersiz
- Onvolledig adres
Adresten
aryılmış - Is verhuisd/vertrokken.
Cadde/Sok./Apt./No. Yok - Geen vermelding
Laan/Straat/Appart./Nummer
Diğer - Overig.
Öğretmen (leraar);
öğrenci (leerling). Op de lagere school
spreken de leerlingen hun leraar aan met
öğretmenim (mijn leraar), op de middelbare
school en aan de universiteit met hocam (mijn
meester).
De muhtar is
de burgemeester van een gemeente of een
stadswijk.
Usta betekent
zowel "meester", "vakman" als "aannemer". De
usta is een ambachtsman die een winkel of
een kleine onderneming heeft. Zijn
leerjongen (çırak) mag die titel niet dragen.
In Turkije is het gebruikelijk om bezoekers in winkels,
kantoren, enz. thee aan te bieden. De thee
wordt opgediend in kleine glaasjes, is sterk
en wordt heel zoet gedronken. Ook kan men
koffie aangeboden krijgen (meestal
oploskoffie, nescafé). Daarnaast is er de
beroemde Turkse koffie. De zeer fijn gemalen
koffie wordt samen met water én suiker
gekookt en opgediend in kleine kopjes. Je
kan de koffie sade (zonder suiker) drınken,
orta (halfzoet) of şekerli (zoet). Het
koffiedik blijft in het kopje dat vervolgens
wordt omgedraaid op het bordje om ... de
toekomst te voorspellen. Een veelvoorkomend
gebruikt tussen familie en vrienden.
In Turkije
zijn er nog niet zoveel warenhuizen.
Levensmiddelen worden gekocht bij de
kruidenier, die een belangrijke rol speelt
in het buurtleven. Er wordt gepraat over de
laatste nieuwtjes uit de buurt. Soms roepen
de huisvrouwen de handelaar vanuit het raam
bestellingen toe, en laten een mand naar
beneden zakken. In de meeste
kruidenierszaken kan men ook telefonisch
bestellen; een leerjongen of een kind uit de
buurt brengt de bestelling dan aan huis.
Sofraya betekent "aan tafel" ("we zijn klaar om te
kunnen gaan eten"). Sofra is oorspronkelijk
een laken dat de nomaden op de grond
uitspreidden en waar ze aan aten; het
betekent nu "tafel, dis". Deze traditie
wordt op het platteland nog altijd nageleefd.
Turkse ouders
zijn bezeten door de schoolresultaten van
hun zoon of dochter. De kinderen zijn er als
de dood voor om met slechte punten/cijfers
(notlar) naar huis te komen.
Voetbal is een
zeer populaire sport in Turkije. Nationale
en internationale wedstrijden worden met
heel veel belangstelling gevolgd in het
stadion en op televisie. Enkele befaamde
clubs zijn Galatasaray, Fenerbahçe en
Beşiktaş. In elk gezin vindt men wel
Galatasaraylı, Fenerbahçeli of Beşiktaşlı,
zijnde vurige supporters van hun
voetbalploeg.
In de Turkse
samenleving is de plaats van de vrouw
traditioneel thuis, al zijn er nu steeds
vaker uit huis werkende vrouwen. Als haar
man naar huis komt, wordt ze geacht thuis te
zijn. Wel is toegestaan dat ze haar moeder,
familieleden of vriendinnen gaat bezoeken,
maar verder dan dat, wordt niet getolereerd.
De druk van de familie, de omgeving of de
buurt beïnvloedt het gedrag en de leefwijze
van koppels.
Het woord adam betekent "man" en is afkomstig van de naam
Adam (Turks: Adem), die in de islam ook als
eerste profeet beschouwd wordt. Het woord
voor "mannelijk" en voor "man" in contrast
met "vrouw" is erkek. Op de deuren van
toiletten staat: Erkekler (mannen) en
Kadınlar (vrouwen).
Behalve in
toeristische plaatsen, moet een koppel, wil
het eenzelfde kamer in een hotel, hun
trouwboekje tonen. Evli (getrouwd) komt van
ev (huis) en betekent letterlijk "met huis".
Evlenme cüzdanı betekent "trouwboekje".
Cüzdan betekent "portefeuille" of "(identiteits)boekje".
Nüfus cüzdanı of hüviyet cüzdanı betekent "identiteitskaart";
nüfus (bevolking/bevolkingsaantal) staat te
lezen op de borden bij het binnenrijden van
een stad, samen met de hoogte (rakım) waarop
de stad zich bevindt.
De snor is in
Turkije een teken van mannelijkheid. Het
gebeurt zelfs dat de baas een snor draagt om
zich opzettelijk te onderscheiden van het
personeel dat onder hem werkt.
Oğlum (mijn
zoon) is een courante en familiaire
aanspreking, die ook voor onbekenden kan
worden gebruikt. Andere aanspreekvormen zijn
evladım (mijn kind), kızım (mijn
dochter), abi (grote broer), abla
(grote zus), amca (oom), teyze
(tante). Ook baba (vader) en anne
(moeder) worden gebruikt voor oudere
personen. In de dagelijkse omgang hoort men
vaak ook kardeş (broer, zus) of
canım (mijn liefste/ziel), zelfs als men
ruzie maakt.
Voor ooms
en tantes bestaan er in het Turks
precieze benamingen, afhankelijk van het
feit of het om een verwante langs
moederszijde of langs vaderszijde gaat: "oom"
en "tante" zijn "amca" en "hala" langs
vaderszijde, "dayı" en "teyze" langs
moederszijde. De neven heten respectievelijk
"amca oğlu", "dayı oğlu" enz. Men kan neven
en nichten ook aanduiden met het veel vagere
"yeğen".
Bayram
is een godsdienstig feest, maar sinds de
oprichting van de Turkse republiek betekent
het elk soort feest, religieus of wereldlijk.
In de islam zijn er twee belangrijke
officiele feesten: Şeker Bayramı (Suikerfeest),
waarmee het einde van de vastentijd (de
Ramadan) wordt
gevierd en waarbij suikerwaren worden
uitgedeeld; tien weken later gevolgd door
Kurban Bayramı (Offerfeest), waarbij een
schaap wordt geslacht en verdeeld onder de
behoeftigen. Het is een dag van vergiffenis.
Er is ook nog het Çocuk Bayramı (Kinderfeest)
op 23 april, het Zafer Bayramı (Overwinningsfeest)
op 30 augustus (de beslissende zege in de
bevrijdingsstrijd van 1922 en het
Cumhurriyet Bayramı (Feest van de
Republiek) op 29 oktober (uitgeroepen in
1923).
Oruç (vasten).
De gelovige moslims vasten in de ramadan van
zonsopgang tot zonsondergang. Vanaf de
minaretten wordt 's avonds het einde van het
vasten afgeroepen.
In het huidige
Turkije is het nog altijd gebruikelijk om
huwelijken door de ouders of door vrienden
te laten regelen.
In Turkije is
het gezin (aile) nog een solide sociale
eenheid, ook al vanwege de krappe
woonomstandigheden, waarin de meeste Turken
leven. Veel activiteiten zoals televisie
kijken, inkopen doen, wandelen en op bezoek
gaan, gebeuren met het hele gezin.
In Turkije
zijn het enkel mannen die de traditionele
cafés en theehuizen bezoeken.
Tavla (backgammon
of triktrak) is een bijzonder populair
bordspel in Turkse cafés.
Een şalvar
is de benaming voor een pofbroek, die Turkse
mannen en vrouwen op het platteland nog
steeds dragen.
Eten en
drinken:
Börek is een
bladerdeeggebak gevuld met kaas of andere
ingrediënten.
Beyaz peynir
is kaas gemaakt van schapenmelk, die in
schijfjes wordt geserveerd bij rakı.
Dolma is de benaming voor verschillende soorten met
rijst of gehakt gevulde groenten: domates
doması (gevulde tomaten), biber dolması (gevulde
paprika).
Rakı is de nationale sterke drank van Turkije. Deze
brandewijn op basis van anijs past goed bij
vis en bij de typische voorgerechten (meze).
Traditioneel wordt rakı opgediend met een
glas water en men drinkt afwisselend uit
beide glazen, maar vaak wordt hij ook
gemengd met water, waardoor de drank een
mistige, witte kleur krijgt.
Simit is een
krakeling met sesamzaadjes en is een
heerlijk tussendoortje dat bij thee wordt
gegeten. De rondtrekkende verkopers
(simitçi) dragen de ringvormige broodjes op
een lange stok of een groot bord dat op het
hoofd wordt gezet.
In Turkije
werkt de vrouw des huizes hard om voor haar
gasten een reeks gerechten te bereiden die
op voorhand, soms twee à drie dagen, moeten
worden gemaakt. Een maaltijd bestaat over
het algemeen uit kleine, koude gerechten
(meze): ondermeer zeytinyağlılar, bereidingen
met olijfolie: ezme met tomaten en piment,
geitenkaas of yoghurt en kruiden, zoals de
haydari (yoghurt met knoflook,
peterselie en munt): cacık (een
verfrissend gerecht van geraspte komkommer,
knoflook, dille en yoghurt). De warme
voorgerechten zijn börek (gevulde
bladerdeegrolletjes), calamares, aardappelballetjes of visballetjes, en
dolma, allerlei soorten gevulde groenten. "Smakelijk
eten" oftewel "Afiyet olsun"!
Ayran
is een verfrissende drank, bereid uit
yoghurt en lichtgezouten water. Past
uitstekend bij döner kebab of
iskender kebab (stukjes schapenvlees met
yoghurt en tomatensaus).
Çörek
is een klein melkbroodje in de vorm van een
kroon.
Algemeen:
Vapur zijn de
stoomboten op de Bosporus en de Zee van
Marmara. Een vapur nemen is de snelste en
leukste manier om van de ene oever naar de
andere te reizen, behalve tijdens de
spitsuren, want dan zitten de boten stampvol.
Kilims worden
geweven - in tegenstelling tot tapijten die
worden geknoopt. Ze zijn dunner en worden
vaak gebruikt om koffers mee te
bekleden of zelfs overgordijnen mee te maken.
Ze worden geweven in dorpen die elk hun
eigen motief verwerken in de kilim.
Tahta is onbehandeld hout,
ahşap is bewerkt hout. Tahta
ev is een barak, terwijl ahşap ev een houten
huis in de oude Turkse stijl is.
Yalı is een
typisch Turks huis aan de Bosporus. Deze
prachtige oude zomerresidenties zijn
opgetrokken uit hout en hebben een stenen of
bakstenen onderbouw.
Yayla zijn de
bergweiden nabij de dorpen, waar herders hun
kudde laten grazen.
Het Turkse
schoolsysteem is enigszins vergelijkbaar met
dat in Nederland: yuva (peutertuin),
anaokulu (kleuterschool), ilkokul (lagere
school), ortaokul (lagere middelbare school)
en lise (hogere middelbare school). Ortaokul
en lise omvatten telkens drie jaar.
Tot het
ontstaan van de Turkse republiek in 1923
hadden de Turken enkel een voornaam, volgens
hun sociale klasse, al dan niet gevolgd door
een titel of een bijnaam. Atatürk, de
stichter van het moderne Turkije, verplichtte
zijn landgenoten om een familienaam aan te
nemen, naar Westers model. Veel Turken namen
de naam van hun beroep over of die van hun
vader gevolgd door "zoon van". Vandaar
dat in het Turks veel namen eindigen op de
uitgang -çi of -oğlu.
De
Turkse republiek werd in 1923 opgericht
door Kemal Atatürk: de hoofdstad van de
nieuwe staat werd Ankara. Atatürk stierf in
1938 in het Paleis van Dolmabahçe in
Istanbul. Istanbul is en blijft het
culturele en economische hart van Turkije.
In Ankara bevinden zich de regering en de
ministeries.
Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op:
03.08.2007 |
